Fish Tale Tally | Michelle Chang Qin
Fish Tale Tally | Michelle Chang Qin
Van 29 september tot 3 november toont Michelle Chang Qin (Chongqing, 1996) bij P/////AKT een installatie van recent ontwikkelde werken tijdens de expositie Fish Tale Tally. Door middel van objecten en installaties verbeeldt Chang Qin arbeid, het proces en de producten ervan, als offers aan een grote afwezigheid: geamputeerde spraak, vergeten rituelen, gedeeltelijke geschiedenissen die aan een collectief geheugen ontsnappen maar onuitsprekelijke lasten achterlaten.
Champollion fainted, she says, once he had wrested their secret from the hieroglyphs and saw them turn transparent. The serpent no longer with power to strike, but biting its tail. I smell my salts, my packets of words, panicked. I’m no longer sure whether they shape my reality or have too little mass to interact with naked matter. Then they would pass right through the earth as I will in death.
(Rosmarie Waldrop, “Conversation 12: On Hieroglyphs” from Reluctant Gravities)
Putten uit het materiële en gebarenvocabulaire van een lopende band, stelt ze sculpturale instrumenten van pauzes en herhalingen voor. Draden kunnen dicht of los geweven worden om weefsels van zorg, ornament, filtratie, of het vangen en verhullen te creëren. Haar werk, afkomstig uit geïmproviseerde ruimtes van tijdelijke faciliteiten en tussenstructuren die vaak worden gebruikt op productielocaties, verbeeldt een eeuwig tussengebied en vloeiendheid die de onafgemaakte gedachten en zwervende avatars weerspiegelen van een persoon die zich bezighoudt met monotone taken.
Van 29 september tot 3 november toont Michelle Chang Qin (Chongqing, 1996) bij P/////AKT een installatie van recent ontwikkelde werken tijdens de expositie Fish Tale Tally. Door middel van objecten en installaties verbeeldt Chang Qin arbeid, het proces en de producten ervan, als offers aan een grote afwezigheid: geamputeerde spraak, vergeten rituelen, gedeeltelijke geschiedenissen die aan een collectief geheugen ontsnappen maar onuitsprekelijke lasten achterlaten.
Champollion fainted, she says, once he had wrested their secret from the hieroglyphs and saw them turn transparent. The serpent no longer with power to strike, but biting its tail. I smell my salts, my packets of words, panicked. I’m no longer sure whether they shape my reality or have too little mass to interact with naked matter. Then they would pass right through the earth as I will in death.
(Rosmarie Waldrop, “Conversation 12: On Hieroglyphs” from Reluctant Gravities)
Putten uit het materiële en gebarenvocabulaire van een lopende band, stelt ze sculpturale instrumenten van pauzes en herhalingen voor. Draden kunnen dicht of los geweven worden om weefsels van zorg, ornament, filtratie, of het vangen en verhullen te creëren. Haar werk, afkomstig uit geïmproviseerde ruimtes van tijdelijke faciliteiten en tussenstructuren die vaak worden gebruikt op productielocaties, verbeeldt een eeuwig tussengebied en vloeiendheid die de onafgemaakte gedachten en zwervende avatars weerspiegelen van een persoon die zich bezighoudt met monotone taken.