Lex ter Braak. The Archive of the Alphabet of Lost Order
Lex ter Braak. The Archive of the Alphabet of Lost Order
The Alphabet of Lost Order bestaat uit een ongoing serie van foto’s, tekeningen, collages en schilderijen. The Archive is een belangrijk facet ervan, het zijn bewerkte en onbewerkte polaroids, een groeiende verzameling van meer dan 1000 foto’s. Vaak beschildert Ter Braak een polaroid zodanig dat de fotografische laag en de geschilderde in elkaar overvloeien.
De polaroids kunnen het uitgangspunt voor weer andere werken zijn. Hij vergroot en bewerkt ze, monteert ze in lagen over elkaar heen. Zo zet hij het gelaagde beeld op scherp en bevrijdt het tegelijk van zijn eenduidigheid, een opzet die voor al zijn werk geldt.
Ter Braak fotografeert het vluchtige en veronachtzaamde, het ongeziene, het pijnlijke, het bewegende en veranderlijke – zoals een struik die zich al bloeiend tegen zijn hek verzet of boomstronken die uit de grond steken. Het zijn snippers landschap die naar meer verlangen. Voor Ter Braak zijn dat evenzovele manifestaties van eigenzinnige schoonheid, volharding en verzet. Hij ziet er een ordening en verhaal in die zich aan aan ons inzicht onttrekken maar die getransponeerd mythische proporties kunnen hebben. Hij zoomt erop in, laat de context buiten beeld, opdat zij hun eigen verhaal vertellen, soms verhevigd door de schilderkunstige ingrepen. Het nadrukkelijk vermanende of politiek geëngageerde lijkt afwezig maar wie de tekens van de menselijke conditie erin kan lezen ziet grote betrokkenheid met de wereld om ons
heen.
The Alphabet of Lost Order bestaat uit een ongoing serie van foto’s, tekeningen, collages en schilderijen. The Archive is een belangrijk facet ervan, het zijn bewerkte en onbewerkte polaroids, een groeiende verzameling van meer dan 1000 foto’s. Vaak beschildert Ter Braak een polaroid zodanig dat de fotografische laag en de geschilderde in elkaar overvloeien.
De polaroids kunnen het uitgangspunt voor weer andere werken zijn. Hij vergroot en bewerkt ze, monteert ze in lagen over elkaar heen. Zo zet hij het gelaagde beeld op scherp en bevrijdt het tegelijk van zijn eenduidigheid, een opzet die voor al zijn werk geldt.
Ter Braak fotografeert het vluchtige en veronachtzaamde, het ongeziene, het pijnlijke, het bewegende en veranderlijke – zoals een struik die zich al bloeiend tegen zijn hek verzet of boomstronken die uit de grond steken. Het zijn snippers landschap die naar meer verlangen. Voor Ter Braak zijn dat evenzovele manifestaties van eigenzinnige schoonheid, volharding en verzet. Hij ziet er een ordening en verhaal in die zich aan aan ons inzicht onttrekken maar die getransponeerd mythische proporties kunnen hebben. Hij zoomt erop in, laat de context buiten beeld, opdat zij hun eigen verhaal vertellen, soms verhevigd door de schilderkunstige ingrepen. Het nadrukkelijk vermanende of politiek geëngageerde lijkt afwezig maar wie de tekens van de menselijke conditie erin kan lezen ziet grote betrokkenheid met de wereld om ons
heen.