Über das Leben, die Liebe und den Tod

Eye Filmmuseum presenteert Ulrich Seidl, Über das Leben, die Liebe und den Tod, de eerste tentoonstelling in Nederland van de Oostenrijkse filmmaker. Met veel onbekend en nieuw werk confronteert de tentoonstelling je met de levensverhalen van ogenschijnlijk alledaagse burgers. Dit levert verontrustende portretten op die laten zien hoe de moderne westerse mens (over)leeft in een laat-kapitalistische samenleving waarin zingeving vervangen is door consumentisme. Seidl houdt ons een ‘morele’ spiegel voor. Seidl: “Ik laat zien hoe mensen zich gedragen, in hun verlangen naar geluk en liefde, hun teleurstellingen, hun pogingen om geliefd te worden, en de dood (…) mijn voornaamste doel is te begrijpen waarom iemand op een bepaalde manier handelt in zijn of haar wereld.”

Seidl onderzoekt in zijn werk de condition humaine, de existentie van de mens, met een bijzondere interesse voor het alledaagse én voor mensen die om welke reden dan ook buiten de gereguleerde orde van alledag zijn gevallen. Zijn werk is vaak ‘ontregelend’ omdat de toeschouwer geconfronteerd wordt met zijn of haar eigen vooroordelen over hoe mensen leven, wat ze denken, hoe ze hun huizen inrichten, hoe ze zich vermaken, hoe ze ieder op hun eigen manier geborgenheid proberen te vinden.

Seidl wil bij de toeschouwer een gevoel van ongemak creëren, waardoor hij aan dingen gaat twijfelen, zijn eigen morele kompas ‘im frage stellt’. Seidl zegt: “Ik wil de beschouwer destabiliseren, want onzekerheid roept vragen op en leidt idealiter tot nieuwe inzichten.” Belangrijk daarbij is Seidls bewuste keuze om geen ideologische kant te kiezen, de toeschouwer moet zijn eigen afweging maken.

Daarmee gaat Seidl in tegen het hedendaagse zwart-witdenken en wil hij in zijn werk de complexiteit van de wereld in al zijn morele ambivalenties laten zien, met grijstinten in plaats van zwart-wittegenstellingen. Zijn films zijn heel bewust moreel dubbelzinnig.