‘Bij elkaar gespijbeld’ – Judith Herzberg

Er zijn tentoonstellingen die je ziet, en er zijn tentoonstellingen die je overkomen—als een windvlaag door een open raam, een onverwachte bekentenis in een brief, of het breken van een tak diep in het bos wanneer je er zeker van was dat je alleen was.

Nature After Dark, nu te zien bij Christian Ouwens Gallery in Rotterdam, behoort onmiskenbaar tot die laatste categorie. Want wat is de natuur als de mens zijn ogen sluit? Wat loert er rond wanneer het licht—die eeuwenoude bondgenoot van het verstand—eindelijk wijkt?

Deze tentoonstelling, een kaleidoscopische nachtvlucht langs de randen van droom en duisternis, brengt kunstenaars samen die op het eerste gezicht geen gemeenschappelijke taal lijken te spreken. En daarin schuilt juist hun kracht. Armando verkende eerder al het thema van de tragedie in het landschap. Quentin Blake, wiens delicate lijnen de duisternis een kinderlijk gezicht geven. Piet Hein Eek, die het ruwe hout de stilte van de nacht laat ademen. Micha Patiniott, Sjoerd Buisman, James Aldridge, Karel Appel, Eugène Brands en Carel Visser—allemaal componisten van het onbekende, het zinderende, het plantaardige ongemak dat bloeit bij maanlicht.

Het is een tentoonstelling als een bos waarin je je oriënteert op geluid, geur en intuïtie, waar materialen fluisteren. Waar ogenschijnlijk onschuldige objecten iets verontrustends beginnen uit te stralen wanneer je blik dwaalt. Natuur, maar dan zonder de geruststellende gids van het daglicht.

En zoals altijd bij Christian Ouwens Gallery is er ook ruimte voor het onverwachte. Het ruwe tegenover het breekbare. Eenvoud naast het overmatige. Niets wordt volledig onthuld—en dat is nu juist het punt.

Nature After Dark is geen antwoord, maar een verleiding.

Je bent gewaarschuwd.