Marjolein Rothman

dudokdegroot heeft een interesse in kunstenaars die de grenzen van hun medium onderzoeken. In het werk van Marjolein Rothman (1974) is fotografie een belangrijk referentie; haar vermeende vermogen om de tijd stil te zetten. In reeksen schilderijen met eenzelfde vertrekpunt, toont Rothman de onmogelijkheid een moment vast te houden en laat zij zien hoe de betekenis van een beeld met iedere blik verder kantelt.

De schilderijen zijn gemaakt in één doorlopende sessie waarbij de focus ligt op de handeling, de performativiteit van het schilderen. Rothman werkt snel en concentreert zich op het licht, op de positieve en negatieve ruimte in het beeld. Het moment van maken is voor Rothman allesbepalend, het valt samen met de tijd die wordt gevangen in het schilderij. Het beeld bevindt zich vaak in een tussengebied; het doemt op, net als bij het ontwikkelproces van de analoge fotografie.

Bloemen en planten schilderde Rothman van tijd tot tijd vanwege hun symbolische betekenis, gecombineerd met andere archetypische beelden zoals monumenten en officiële portretten, die verbonden zijn met thema’s als macht en het menselijke verlangen vergankelijkheid te bezweren. Sinds 7 jaar concentreert Rothman zich op dit thema waarbij zij de werking en betekenis van het licht verder onderzoekt. Haar meest recente werk wordt gekenmerkt door een sterk contrast tussen donker en licht (clair-obscur). Vertakkingen van bladeren doemen op uit de donkerte en veroorzaken een voorstelling die een verstilde schoonheid bezitten.