Metabolising Time
Metabolising Time
Eeuwenlang is de westerse tijdsopvatting gevormd door één enkel beschavingsnarratief: dat van vooruitgang, versnelling, standaardisering, controle en technologische beheersing. Tijd als een lineaire horizon – iets om te veroveren, optimaliseren, manipuleren en bezitten. Het is een concept gebouwd op de beloften van de moderniteit en onlosmakelijk verbonden met het geweld ervan: kolonialisme, ecologische verwoesting, raciaal kapitalisme en de systematische onderdrukking van andere manieren om tijd te bewonen en te verwerken.
Metabolising Time brengt artistieke praktijken samen die zich verzetten tegen dit dominante model. In plaats van het heersende beeld van 'tijd' als een enkelvoudig, voorwaarts bewegend noodlot te reproduceren, richten de installaties die bij MU zijn samengebracht zich op meerdere manieren om tijdsduur te structureren: cyclisch, repetitief, belichaamd, voorouderlijk, geologisch en meer-dan-menselijk. Wat hierdoor ontstaat, is niet één enkele tijd, maar vele overlappende, tegenstrijdige en ongelijk verdeelde vormen van tijd.
Het metaboliseren van tijd is daarom niet louter een kwestie van tijd anders representeren, maar van tijd verwerken – innerlijk, materieel en collectief. Metabolisme – of het nu plaatsvindt in het lichaam van een prehistorische mammoet of in bacteriële cellen – is altijd een vorm van transformatie door inlijving: wat wordt opgenomen, wordt afgebroken, opnieuw samengesteld en in een gewijzigde vorm weer losgelaten. Dit betekent dat tijd niet buiten ons bestaat, maar door lichamen, ecologieën en de materie zelf stroomt.
Metabolising Time creëert een ruimte voor dergelijke processen. Wat zich hier ontvouwt zijn geen vastomlijnde narratieven of enkelvoudige trajecten, maar voortdurende onderhandelingen met de tijd zelf – haar sedimenten, haar breuken, haar ritmes en haar potentiële nieuwe composities.
Eeuwenlang is de westerse tijdsopvatting gevormd door één enkel beschavingsnarratief: dat van vooruitgang, versnelling, standaardisering, controle en technologische beheersing. Tijd als een lineaire horizon – iets om te veroveren, optimaliseren, manipuleren en bezitten. Het is een concept gebouwd op de beloften van de moderniteit en onlosmakelijk verbonden met het geweld ervan: kolonialisme, ecologische verwoesting, raciaal kapitalisme en de systematische onderdrukking van andere manieren om tijd te bewonen en te verwerken.
Metabolising Time brengt artistieke praktijken samen die zich verzetten tegen dit dominante model. In plaats van het heersende beeld van 'tijd' als een enkelvoudig, voorwaarts bewegend noodlot te reproduceren, richten de installaties die bij MU zijn samengebracht zich op meerdere manieren om tijdsduur te structureren: cyclisch, repetitief, belichaamd, voorouderlijk, geologisch en meer-dan-menselijk. Wat hierdoor ontstaat, is niet één enkele tijd, maar vele overlappende, tegenstrijdige en ongelijk verdeelde vormen van tijd.
Het metaboliseren van tijd is daarom niet louter een kwestie van tijd anders representeren, maar van tijd verwerken – innerlijk, materieel en collectief. Metabolisme – of het nu plaatsvindt in het lichaam van een prehistorische mammoet of in bacteriële cellen – is altijd een vorm van transformatie door inlijving: wat wordt opgenomen, wordt afgebroken, opnieuw samengesteld en in een gewijzigde vorm weer losgelaten. Dit betekent dat tijd niet buiten ons bestaat, maar door lichamen, ecologieën en de materie zelf stroomt.
Metabolising Time creëert een ruimte voor dergelijke processen. Wat zich hier ontvouwt zijn geen vastomlijnde narratieven of enkelvoudige trajecten, maar voortdurende onderhandelingen met de tijd zelf – haar sedimenten, haar breuken, haar ritmes en haar potentiële nieuwe composities.
Automatisch vertaald ·