Poetic Justice

Poetic Justice onderzoekt hoe taal, beeld en verbeelding zowel instrumenten van koloniale macht als middelen van herstel kunnen zijn. De titel verwijst naar een vorm van rechtvaardigheid die niet via rechtbanken wordt voltrokken, maar via kunst: een symbolische correctie op geschiedenissen waarin de stemmen van Inheemse en Zwarte gemeenschappen systematisch zijn uitgewist, vervormd of toegeëigend.

De werken vertrekken vanuit een fundamentele vraag: wie heeft het recht een wereld te benoemen? Vanaf het moment dat Europese kolonisten voet zetten op Amerikaans grondgebied, werd taal ingezet als een vorm van bezit. Landschappen kregen nieuwe

namen, planten en dieren werden geclassificeerd volgens het Latijnse systeem, terwijl eeuwenoude Inheemse kennis werd onteigend en de oorspronkelijke namen verdwenen uit de archieven. Botanische illustraties, kaarten en reisverslagen presenteerden zich als objectieve wetenschap, maar waren tegelijkertijd instrumenten van koloniale controle.