ROZENSTRAAT X ADE Performances

In samenwerking met Amsterdam Dance Event opent ROZENSTRAAT haar deuren voor drie avonden met telkens een nieuwe performance.

De drie performances staan op zichzelf en komen elk uit een andere richting, maar cirkelen alle rond verlangen, verlies en de voorwaarden waaronder lichamen proberen te leven en lief te hebben.

Donderdag 22 oktober, 18:30: Eloy Cruz del Prado, Working (Título)

Vrijdag 23 oktober, 19:00: Wynnie Mynerva, Sidario

Zaterdag 24 oktober, 19:00: Erik Tlaseca, Eclipse

Klik hier om tickets te kopen: €8

Eloy Cruz del Prado, Working (Título)

We beginnen ons driedaagse performanceprogramma met Working (Título) | Cuddles are not enough, I need to be under your nails, sharing space with the dirt of your labor van Eloy Cruz del Prado. De performance wijst op een verlangen naar intimiteit die tederheid omvat, maar daar ook aan voorbijgaat.

Via de klank van een wals—een dans geassocieerd met samenzijn als paar, maar hier gedanst met een hamer—en de woorden uit James Baldwins Giovanni’s Room, waarin verlangen, schaamte en precaire leefomstandigheden onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, benadert het werk genegenheid en loonarbeid als met elkaar verstrengeld.

Het werk bevraagt hoe de materiële omstandigheden waarin we werken en leven de manieren vormen waarop we liefhebben en voor anderen zorgen. Hoe ziet intimiteit eruit wanneer uitputting en economische druk deel uitmaken van de relatie? In plaats van liefde en werk van elkaar te scheiden, laat de performance ze dezelfde ruimte delen, suggererend dat zorg nooit losstaat van de condities waaronder zij wordt gegeven.

Wynnie Mynerva, Sidario

Op de tweede avond van ADE Arts & Culture presenteert ROZENSTRAAT Sidario van de Peruaanse kunstenaar Wynnie Mynerva. Bloed en een witte lijkwade vormen het centrale materiaal van Mynerva’s performance, die geïnspireerd is op Loco afán: Crónicas de sidario (1996) van de Chileense schrijver en performer Pedro Lemebel. Daarin beschrijft Lemebel het leven en de sterfelijkheid van homoseksuele en trans personen tijdens de aidscrisis.

In Sidario wordt hiv niet alleen behandeld als een medische aandoening, maar ook als een maatschappelijk en politiek vraagstuk. Mynerva brengt hiv, sekswerk, gender, juridisering/racialering en de dood samen met de uitsluiting en verwaarlozing die bepaalde lichamen ervaren. Buh, een term die binnen transgemeenschappen in Peru wordt gebruikt om te verwijzen naar hiv, verschijnt als een virus dat vanaf de straat de tentoonstellingsruimte binnendringt en deze als het ware ‘infecteert’.

Putteputtend uit de esthetiek van drag en club kids (een extravagante en avant-gardistische mode- en lifestyle-subcultuur die eind jaren tachtig en begin jaren negentig ontstond in het nachtleven van New York) en rituele elementen uit de Andes, brengt Mynerva een eerbetoon aan Lemebel en geeft diens werk tegelijkertijd een nieuwe betekenis vanuit een hedendaags Peruaans en trans perspectief. Sidario maakt zichtbaar hoe door maatschappelijke systemen uitgesloten lichamen zich blijven manifesteren en volharden.

Erik Tlaseca, Eclipse

Op de slotavond van het performanceprogramma tonen we Eclipse van Erik Tlaseca. In de performance ontmoeten we twee personages: een kind en een vampier. Deze schijnbare tegenpolen verlangen beiden naar verbinding, begrip en zorg. De vampier wordt een figuur voor het verlangen naar die vluchtige momenten van genot en intimiteit die ons eraan herinneren dat we leven, juist in een wereld waarin bepaalde lichamen en levens het risico lopen onzichtbaar te worden.

De eclips vormt het vertrekpunt van het werk. In koloniaal Mexico werd dit fenomeen door inheemse kunstenaars verbeeld als het moment waarop de zon haar ogen sluit; de zon verdween niet, maar wij verdwenen uit haar gezichtsveld. Vanuit dit perspectief vraagt Tlaseca zich af in hoeverre onze herinneringen aanwezig blijven, en of we ernaar kunnen terugkeren.

Eclipse ontstond uit een reeks brieven die Tlaseca schreef vanuit een diep verlangen naar verbinding. Tegelijkertijd reflecteert het werk op verlies en verlangen, en op de manieren waarop we onszelf opnieuw kunnen uitvinden wanneer er geen weg terug is naar onze oorsprong. Zoals Tlaseca schrijft: “Wanneer de duisternis volledig valt, is er een ander soort licht.”