Slow Slow quick quick Slow

Er schuilt iets licht bevreemdends in de poging een tentoonstelling stil te laten staan. Het werk van Yesum Yoon lijkt andere plannen te hebben. Ze leunen, verzamelen zich, strekken zich uit, wiebelen, wachten. Sommige lijken klaar om hun eigen richting in te slaan, terwijl andere slechts tijdelijk tot stilstand lijken te zijn gekomen — alsof ze plotseling weer verder kunnen gaan zodra niemand kijkt. Samen vormen ze een landschap van verschillende schalen, snelheden en temperamenten, waarin de bezoeker niet van buitenaf naar binnen kijkt, maar deel wordt van het landschap. Het ritme van de tentoonstelling ontstond gaandeweg, door gesprekken, experimenten, suggesties, voortschrijdend inzicht en heel wat omzwervingen. We hebben al eerder samengewerkt, en inmiddels lijkt onze manier van werken een beetje op samen dansen — of op het spelen van jazz. De een beweegt, de ander reageert. Soms volgen we hetzelfde ritme, soms raken we het bewust kwijt. Een suggestie wordt een omweg, een omweg wordt een werk, en af en toe dient zich iets aan dat geen van beiden helemaal had verwacht. Onderweg passeerden heel wat mogelijke titels de revue. Weer. Klimaat. Repetitie. Jazz. Dingen die misschien net iets te goed verklaarden wat er gebeurde. (Mallarmé zou ons waarschijnlijk hebben gezegd dat het te snel benoemen van iets het plezier van de ontdekking ontneemt.) (Eco zou ons er wellicht aan hebben herinnerd het werk open te laten.) Dus deden we dat. De werken dragen gewicht mee — materieel, lichamelijk, misschien zelfs emotioneel —, maar lijken er niet bijzonder in geïnteresseerd zich zwaarmoedig te gedragen. Ze hebben hun eigen ritmes en bewegen zich door de ruimte als mensen in een stad: rennend, lopend, fietsend, wachtend, stilstaand, plotseling van richting veranderend. Een pauze is niet noodzakelijk stilstand. Een kleine beweging kan heel wat teweegbrengen. Als alles traag was gegaan, of juist alles snel, waren we hier waarschijnlijk niet op dezelfde manier uitgekomen. Dingen waren al die tijd in beweging, via hun eigen kleine stromen en stromingen, soms gescheiden, soms kruisend, om elkaar uiteindelijk ergens te ontmoeten. Misschien is dat wel wat dit landschap is: geen plek waar alles tot rust is gekomen, maar een plek waar dingen elkaar ontmoeten terwijl ze nog in beweging zijn. Dus dachten we: we laten de tentoonstelling zich ontvouwen. Eerder dansend dan ergens naartoe lopend. Eerder zingend dan verklarend. Dwalend. Lachend. En huilend, indien nodig. Slow Slow quick quick Slow. Neem de tijd. Of juist niet.