TRYDAY: The Conductive Desert: Absence / Longing / Saturation

Tryday
Trydays zijn eenmalige publieke evenementen bij V2_ die kunstenaars de mogelijkheid bieden om nieuw werk voor publiek te testen. Deze avonden fungeren als open momenten van experiment, waar installaties, performances en research-in-progress worden gedeeld en verkend. Trydays creëren ruimte voor dialoog, feedback en uitwisseling tussen kunstenaars en bezoekers.

Flavia Dzodan is een in Amsterdam gevestigde Argentijnse kunstenaar, schrijver en onderzoeker. Haar werk omvat geluid, bewegend beeld, computationele performance, tekst en onafhankelijke publicaties, en volgt het politieke leven van classificatie: hoe koloniale taxonomieën, instituties en computationele systemen territorium, waarneming en mogelijke toekomsten ordenen. Haar huidige onderzoek richt zich op vraagstukken rond affectieve logistiek, algoritmische spoken (algorithmic haunting), latentie en infrastructureel geweld. Ze is lector en hoofd van Algorithmic Cultures aan de Gerrit Rietveld Academie en het Sandberg Instituut.

The Conductive Desert: Absence / Longing / Saturation is een live audiovisuele performance van Flavia Dzodan en een voortzetting van Absence / Longing / Saturation, voor het eerst gepresenteerd bij V2_ in 2025 als onderdeel van de tentoonstelling The Illusion of Thinking.

De eerdere installatie traceerde afwezigheid, verlangen en verzadiging via trans-Atlantische latentie, netwerktransmissie en de Argentijnse kuststreek (littoral). Tijdens de ontwikkeling ervan begon een vierde werk, Affective Asymptote II – Littoral Longings, voorbij de oorspronkelijke trilogie te reiken: het volgde de kustlijn landinwaarts naar de historische infrastructuren waardoor territorium beschikbaar wordt voor extractie. The Conductive Desert trekt die beweging verder door: van Atlantische kabels en kustlatentie naar koloniale woestijnvorming, mijnbouw, archieffilm, luchtoorlogsgeweld en de historische productie van extracteerbaar territorium.

Voor deze uitgebreide V2_-iteratie betrekt de performance de Nederlandse film Het Argentijnsche vleesch uit 1919 in dit historische circuit. De film, gemaakt vijf jaar voor het bloedbad van Napalpí in 1924, toont Argentinië aan een Europees publiek via vee, slacht, vlees, territorium en exportovervloed. Het belang ervan voor de performance schuilt precies in deze chronologie: voordat het bloedbad plaatsvindt, maakt een visueel regime het Argentijnse territorium al leesbaar als productieve overvloed en exporteerbare grondstof. Wat het beeld beschikbaar stelt en wat buiten het kader blijft, worden deel van hetzelfde historische veld.

De performance ontvouwt zich over vier onderling verbonden delen. Transatlantic Drift volgt het traject tussen Amsterdam en de Argentijnse littoral via netwerklatentie, geografische coördinaten en trans-Atlantische glasvezelinfrastructuur. The Apiri Probe richt zich op de koloniale mijnbouw in de Andes en reconstrueert het onwillekeurige “ay, ay” dat Charles Darwin optekende bij inheemse en mestieze arbeiders die immense lasten door verticale mijnschachten droegen. Hier verschijnt het lichaam als energetisch substraat: metabolische uitputting getransformeerd in mechanische lift. Transatlantic Conduction brengt deze systemen samen aan de Argentijnse kuststreek, waar negentiende-eeuwse telegraafkabels en hedendaagse glasvezelnetwerken samenkomen met een kustlijn die getekend is door koloniaal geweld en de vuelos de la muerte van de dictatuur. Signalen doorkruisen deze territoria via latentie, pakketverlies, omleidingen in routing en degradatie, eerder dan via wrijvingsloze verbindingen.

Het vierde deel, Los cuervos no volaban, richt het geleidende circuit omhoog. Met het bloedbad van Napalpí als historisch scharnierpunt onderzoekt het het luchtruim als logistieke en administratieve positie: een verticale asymmetrie van waaruit territorium kan worden overzien, geclassificeerd en gemanipuleerd, terwijl degenen beneden blootgesteld blijven aan de consequenties ervan. De Nederlandse film betreedt dit deel als onderdeel van die perceptuele architectuur, en produceert een landschap van overvloed vlak voor het geweld waarmee de territoriale beschikbaarheid zou worden afgedwongen. Het tijdsinterval van vijf jaar tussen de film en Napalpí wordt onderdeel van de temporele structuur van het werk: een beeld van de overvloed aan vlees gaat vooraf aan een gebeurtenis van massaal geweld, zonder dat het een tot een illustratie van het ander wordt gereduceerd.

In dit project duidt “woestijn” niet op een lege geografie. Het benoemt een operatie waardoor bewoond gebied leeg, vertraagd, onvoldoende productief of beschikbaar voor een andere toekomst wordt gemaakt. Het werk volgt de infrastructuren waardoor lichamen, land, beelden en signalen worden gereorganiseerd voor circulatie, extractie en gezag. Geluid wordt gegenereerd en getransformeerd via SuperCollider, netwerkdata, uit livestreams verkregen signalen, archiefsporen en gesproken tekst. Eerder dan historische gebeurtenissen te reconstrueren of een narratieve ontknoping te bieden, brengt de performance onverenigbare tijdsdimensies met elkaar in nabijheid: koloniale arbeid, archieffilm, massamoord, telegrafie, hedendaagse netwerken en de alledaagse circulatie van het heden.

Terugkerend naar V2_, waar de eerdere grammatica van het project rond afwezigheid, verlangen en verzadiging voor het eerst werd geïnstalleerd, stelt deze uitgebreide iteratie de vraag wat er gebeurt wanneer historisch geweld niet langer verschijnt als een gebeurtenis, maar persisteert als infrastructuur: ingebed in de systemen waardoor lichamen, handelswaar, beelden en signalen in beweging blijven.