Wild Waters: Dams and Deltas After Modernity
Wild Waters: Dams and Deltas After Modernity
Het Nederlandse landschap is verweven met water: een uitgestrekt netwerk van rivieren, kanalen, aquifers en technische waterwegen dat boven en onder de grond stroomt. Eeuwenlang is het binnenwater voor de Nederlandse samenleving zowel een bron van leven als een voortdurende dreiging geweest. Als reactie hierop bouwden ingenieurs dijken, kanalen en stormvloedkeringen om het land dat onder de zeespiegel ligt te beschermen. Deze infrastructuren brachten niet alleen veiligheid voort, maar ook een nationale mythologie van beheersing van een hulpbron die niet altijd in zulke overvloed stroomt.
Tijdens het tijdperk van wereldwijde modernisering kwamen dammen en riviertechniek te symboliseren als technologische vooruitgang en nationale ontwikkeling. De Aswan-hoogdam, in 1970 voltooid onder Gamal Abdel Nasser, bracht hydro-elektrische energie voor duizenden Egyptenaren en veranderde de Nijl in een symbool van postkoloniale ambitie. Toch zijn zulke projecten vaak gepaard gegaan met ontheemding, ecologische schade en het uitwissen van geschiedenissen. In het naburige Libië stelde de kanalisering van putten Italiaanse koloniale autoriteiten in staat om de toegang tot water te controleren als een mechanisme van onteigening, terwijl de latere verwaarlozing van infrastructuur bijdroeg aan de catastrofale overstromingen in Derna in 2023. In bezet Palestina was het zionistische project, geframeed door het idee van "de woestijn doen bloeien", gebaseerd op de winning en omleiding van ondergrondse waterwegen die verbonden zijn met langdurige tradities, landbouwpraktijken en orale geschiedenissen.
De tentoonstelling Wild Waters onderzoekt de verstrengelingen tussen water, koloniale expansie en territoriale exploitatie via werken van kunstenaars Jumana Emil Abboud, Suzette Bousema, Ewa Ciepielewska & Agnieszka Brzeżańska, Giovanni Giaretta, Adelita Husni-Bey, Anna Moreno, Suat Öğüt, Eunice Pais, Ashfika Rahman, Morteza Soorani, en Abdo Zin Eldin. In hun praktijken komen eeuwenoude mythen en hedendaagse strijd samen in de deltaculturen van Bangladesh en de Ebro-delta, evenals langs de Maas, Wisła, Tajo en Tigris.
Overstromingen en hydraulische interventies verschijnen als instrumenten van politieke uitwissing: van het ondergelopen Koerdische stadje Hasankeyf tot de Shatt al-Arab waar de Tigris de Karun ontmoet, worden gemeenschappen geconfronteerd met vervuiling, ecologische aaneenschakeling van verval en gedwongen ontheemding van gronden die lang zijn beschouwd als de wieg van de landbouw. Naarmate de klimaatcrisis verergert, wordt de toegang tot zoet water toenemend bedreigd, terwijl infrastructuren deze vitale hulpbron blijven omleiden en commodificeren ten dienste van politieke en economische macht.
Het Nederlandse landschap is verweven met water: een uitgestrekt netwerk van rivieren, kanalen, aquifers en technische waterwegen dat boven en onder de grond stroomt. Eeuwenlang is het binnenwater voor de Nederlandse samenleving zowel een bron van leven als een voortdurende dreiging geweest. Als reactie hierop bouwden ingenieurs dijken, kanalen en stormvloedkeringen om het land dat onder de zeespiegel ligt te beschermen. Deze infrastructuren brachten niet alleen veiligheid voort, maar ook een nationale mythologie van beheersing van een hulpbron die niet altijd in zulke overvloed stroomt.
Tijdens het tijdperk van wereldwijde modernisering kwamen dammen en riviertechniek te symboliseren als technologische vooruitgang en nationale ontwikkeling. De Aswan-hoogdam, in 1970 voltooid onder Gamal Abdel Nasser, bracht hydro-elektrische energie voor duizenden Egyptenaren en veranderde de Nijl in een symbool van postkoloniale ambitie. Toch zijn zulke projecten vaak gepaard gegaan met ontheemding, ecologische schade en het uitwissen van geschiedenissen. In het naburige Libië stelde de kanalisering van putten Italiaanse koloniale autoriteiten in staat om de toegang tot water te controleren als een mechanisme van onteigening, terwijl de latere verwaarlozing van infrastructuur bijdroeg aan de catastrofale overstromingen in Derna in 2023. In bezet Palestina was het zionistische project, geframeed door het idee van "de woestijn doen bloeien", gebaseerd op de winning en omleiding van ondergrondse waterwegen die verbonden zijn met langdurige tradities, landbouwpraktijken en orale geschiedenissen.
De tentoonstelling Wild Waters onderzoekt de verstrengelingen tussen water, koloniale expansie en territoriale exploitatie via werken van kunstenaars Jumana Emil Abboud, Suzette Bousema, Ewa Ciepielewska & Agnieszka Brzeżańska, Giovanni Giaretta, Adelita Husni-Bey, Anna Moreno, Suat Öğüt, Eunice Pais, Ashfika Rahman, Morteza Soorani, en Abdo Zin Eldin. In hun praktijken komen eeuwenoude mythen en hedendaagse strijd samen in de deltaculturen van Bangladesh en de Ebro-delta, evenals langs de Maas, Wisła, Tajo en Tigris.
Overstromingen en hydraulische interventies verschijnen als instrumenten van politieke uitwissing: van het ondergelopen Koerdische stadje Hasankeyf tot de Shatt al-Arab waar de Tigris de Karun ontmoet, worden gemeenschappen geconfronteerd met vervuiling, ecologische aaneenschakeling van verval en gedwongen ontheemding van gronden die lang zijn beschouwd als de wieg van de landbouw. Naarmate de klimaatcrisis verergert, wordt de toegang tot zoet water toenemend bedreigd, terwijl infrastructuren deze vitale hulpbron blijven omleiden en commodificeren ten dienste van politieke en economische macht.
Automatisch vertaald ·