Timmerik Dubbelklik
Timmerik Dubbelklik
De werken op papier van Erik Mattijssen en sculpturen van Tim Breukers in deze tentoonstelling laten zien hoe je op een grootse manier intieme verhalen kunt vertellen. Vanuit het persoonlijke, beelden hun werken universele emoties uit.
In de sculpturen van Tim Breukers (NL, 1985) vinden leven en kunst elkaar. Belangrijke rollen zijn weggelegd voor schaal, humor, verhaal en sculpturale technieken versus onhandige oplossingen. Zaken als zijn dochter, samenwerken in kleiateliers en de buurt waar hij woont, beïnvloeden het proces en de onderwerpkeuze van zijn werk.
Kijkdozen vormden het uitgangspunt voor de serie werken die Breukers in de galerie laat zien. Het werden kijkvazen, de vorm baseerde hij op de tweederde wijnvaten met een olijfboom erin die hij zag op het Beukenplein in Amsterdam. Het draaien van de gigantische vazen deed de kunstenaar samen met Norman Trapman, een keramiekexpert met een idyllisch atelier buiten Amsterdam:
“Op het moment dat hij gaat draaien, ben ik nog zachter dan de klei. Wow, dit is zo mooi, roep ik. Norman vraagt, moet het nog iets meer naar buiten? “Ik weet het niet, ik vind het zo mooi.”” Tim Breukers
Het eerste verhaal dat in een van de kijkvazen terechtkwam diende zich aan op het moment dat Norman aan het draaien was. Breukers zag hem zitten met z’n ellebogen in z’n zij, terwijl hij met zijn hoofd over de vaas heen kijkt en vond hem op een bidsprinkhaan lijken. Dus boetseerde hij een bidsprinkhaan in een van de vazen, die wil weten hoe het is om mens te zijn, door menselijke ambachten uit te voeren. De titel van de vaas ontstond toen Breukers de Engelse term voor Bidspinkraan zag: Mantis. Waarmee hij een mooi kofferwoord kon maken: Norman + Mantis = Normantis.
In totaal maakte hij acht vazen, waarvan er vier in de galerie te zien zijn. Ze zijn gevuld met een knikkerbaan, zijn slapende dochter of een binnenwand van touw. Ze worden gepresenteerd op keramische sokkels, die versmelten met hun last.
Ook voor Erik Mattijssen (NL, 19
De werken op papier van Erik Mattijssen en sculpturen van Tim Breukers in deze tentoonstelling laten zien hoe je op een grootse manier intieme verhalen kunt vertellen. Vanuit het persoonlijke, beelden hun werken universele emoties uit.
In de sculpturen van Tim Breukers (NL, 1985) vinden leven en kunst elkaar. Belangrijke rollen zijn weggelegd voor schaal, humor, verhaal en sculpturale technieken versus onhandige oplossingen. Zaken als zijn dochter, samenwerken in kleiateliers en de buurt waar hij woont, beïnvloeden het proces en de onderwerpkeuze van zijn werk.
Kijkdozen vormden het uitgangspunt voor de serie werken die Breukers in de galerie laat zien. Het werden kijkvazen, de vorm baseerde hij op de tweederde wijnvaten met een olijfboom erin die hij zag op het Beukenplein in Amsterdam. Het draaien van de gigantische vazen deed de kunstenaar samen met Norman Trapman, een keramiekexpert met een idyllisch atelier buiten Amsterdam:
“Op het moment dat hij gaat draaien, ben ik nog zachter dan de klei. Wow, dit is zo mooi, roep ik. Norman vraagt, moet het nog iets meer naar buiten? “Ik weet het niet, ik vind het zo mooi.”” Tim Breukers
Het eerste verhaal dat in een van de kijkvazen terechtkwam diende zich aan op het moment dat Norman aan het draaien was. Breukers zag hem zitten met z’n ellebogen in z’n zij, terwijl hij met zijn hoofd over de vaas heen kijkt en vond hem op een bidsprinkhaan lijken. Dus boetseerde hij een bidsprinkhaan in een van de vazen, die wil weten hoe het is om mens te zijn, door menselijke ambachten uit te voeren. De titel van de vaas ontstond toen Breukers de Engelse term voor Bidspinkraan zag: Mantis. Waarmee hij een mooi kofferwoord kon maken: Norman + Mantis = Normantis.
In totaal maakte hij acht vazen, waarvan er vier in de galerie te zien zijn. Ze zijn gevuld met een knikkerbaan, zijn slapende dochter of een binnenwand van touw. Ze worden gepresenteerd op keramische sokkels, die versmelten met hun last.
Ook voor Erik Mattijssen (NL, 19