'Dubbele Huid' - Micha Patiniott

Er zijn tentoonstellingen die je ziet, en er zijn tentoonstellingen die je overkomen—zoals een windvlaag door een open raam, een onverwachte bekentenis in een brief, of het knakken van een tak diep in het bos wanneer je er zeker van was dat je alleen was.

Nature After Dark, nu te zien bij Christian Ouwens Gallery in Rotterdam, behoort onmiskenbaar tot die laatste categorie. Want wat is de natuur als de mens zijn ogen sluit? Wat dwaalt er rond wanneer het licht—die eeuwenoude bondgenoot van het verstand—eindelijk wijkt?

Deze tentoonstelling, een caleidoscopische nachtvlucht langs de rafelranden van droom en duisternis, brengt kunstenaars samen die op het eerste gezicht geen gemeenschappelijke taal lijken te spreken. En daarin schuilt juist hun kracht. Armando onderzocht eerder het thema van het tragische landschap. Quentin Blake, wiens tere lijnen de duisternis een kinderlijk gelaat geven. Piet Hein Eek, die het ruwe hout de stilte van de nacht laat ademen. Micha Patiniott, Sjoerd Buisman, James Aldridge, Karel Appel, Eugène Brands en Carel Visser—allemaal componisten van het onbekende, het vibrerende, het plantaardige ongemak dat opbloeit in het maanlicht.

Het is een tentoonstelling als een bos waarin je je oriënteert op geluid, geur en intuïtie, waar materialen fluisteren. Waar ogenschijnlijk onschuldige objecten iets onheimlijks beginnen uit te stralen naarmate je blik dwaalt. Natuur, maar zonder de geruststellende gids van het daglicht.

En zoals altijd bij Christian Ouwens Gallery is er ook ruimte voor het onverwachte. Het robuuste tegenover het breekbare. Eenvoud naast het overdadige. Niets wordt volledig onthuld—en dat is precies het punt.

Nature After Dark is geen antwoord, maar een verleiding.

Je bent gewaarschuwd.