'In the babbler / that lives I demand to be inscribed' The work of Amelia Rosselli

‘In the babbler / that lives I demand to be inscribed.’ Met deze raadselachtige versregel uit haar bundel Variazioni belliche uit 1953 benadert Amelia Rosselli inscriptie niet als het vastleggen van taal, maar als het verlangen binnen te treden in een levend, instabiel veld van stemmen. Ingeschreven worden is niet louter schrijven: het is het bewonen van taal en geschiedenis, het van binnenuit transformeren daarvan terwijl men zich overgeeft aan de ritmes, herinneringen en vormen die toebehoren aan een historisch onbewuste.

De tentoonstelling onderzoekt inscriptie als materiële en mediale praktijk binnen het gehele oeuvre van Rosselli, aan de hand van manuscripten, typoscripten, geannoteerde boeken, geluidsopnamen en gedrukte pagina’s. Elke overgang – tussen stadia van het schrijven, gesproken woord en tekst, typoscript en drukwerk, ‘spierbewegingen en mentale vormen’ – brengt geen getrouwe kopie voort, maar een nieuwe inscriptie, getekend door vertraging, vertaling en variatie. Dezelfde beweging doordringt Rosselli’s meertalige schrijfpraktijk. Al schrijvend in het Italiaans, Engels en Frans bewoont en ontregelt zij gelijktijdig de canonieke ritmes en syntactische ordes waarin elke taal zich van oudsher inschrijft. In plaats van te manoeuvreren tussen afgebakende taalsystemen, laat Rosselli hun prosodieën interfereren en resoneren; zij schrijft zich juist in elke traditie in door de overgeleverde maten ervan te ontwrichten.

Rosselli benadrukte herhaaldelijk dat de poëtische vorm niet los kan worden gezien van haar sonore leven. Haar metrische experimenten beoogden ‘gelijke sonore en grafische ruimte te geven aan de letter’, waarbij elke eendimensionale tegenstelling tussen het gehoorde en het geziene werd geweigerd. De tentoonstelling volgt deze kruisbestuivingen tussen klank en pagina via praktijken van poëtische notatie, etnografische transcriptie en lyrische overdracht.

‘In the babbler / that lives I demand to be inscribed’ is samengesteld door zero sharp (Maximilian Gillessen & Anton Stuckardt) en Andrea di Serego Alighieri.

zero sharp is een Berlijns uitgeversinitiatief dat zich richt op het vertalen van literatuur die voorbijgaat aan conventionele narratieve vormen. Naast een focus op voorlopers van de avant-garde zoals Raymond Roussel, René Daumal of Jean-Pierre Brisset, legt zero sharp zich toe op de vertaling en publicatie van minder bekende poëtische stemmen. Voor het Alphabetum stelden zij eerder de tentoonstellingen Roussel/Brisset/Duchamp – Engineers of the Infra-thin en Mount Analogue Observatory samen.

Andrea di Serego Alighieri is schrijver en docent. Hij doceert schrijven en typografie aan de Royal Academy of Fine Arts Antwerp en is promovendus in Medieval and Modern Languages aan de University of Oxford met een proefschrift over Amelia Rosselli en Kamau Brathwaite.

Amelia Rosselli (Parijs, 28 maart 1930 – Rome, 11 februari 1996) bekleedt een onherleidbare positie binnen de twintigste-eeuwse poëzie. Als dochter van de antifascistische intellectuelen Carlo Rosselli en Marion Cave groeide zij op over geografische en taalkundige grenzen heen, gevormd door ballingschap en de ervaring van het bewegen tussen gescheiden geschiedenissen en biografieën. Als drietalig dichter die in het Italiaans, Engels en Frans schreef, en als musicoloog met een rigoureuze toewijding aan klank, ritme en vorm, was Rosselli nauw vertrouwd met de debatten en verschuivingen binnen het twintigste-eeuwse muzikale modernisme, zoals de atonaliteit en het serialisme. Deze betrokkenheid voedde een oeuvre dat weigert samen te vallen met één enkele taalkundige of literaire traditie. Zoals zij tegen het einde van Variazioni belliche schreef: ‘Ik rijm voor een andere eeuw’.